nasıl bir yaşamamışlıktı bu
kızı dehşete düşüren.

saat: 03.29, gece,

sanırım böylesine güzel bi ilişkide
bazen içinin patlicak gibi olmasının sebebi insanın
aranızdaki bağın kuvvettinden
tamam 3. şahıslı, temkinli konuşmalarımı bırakıyorum
ben
benim bazen patlicak gibi olmamın sebebi
aramızdaki bağın kuvvetinden
o kadar korkuyorum ki
bişey olucak diye
ayrılmak gibisinden değil
ona bişey olucak
tabiki herkeste vardır bu korku
bende biraz daha fazla olabilir
bilemem
kendi adıma konuşuyorum şu an, 3. şahıslardan 1.tekil şahsa geçtiğim andayım
ben sevgilime bazen onu bu kadar çok sevdiğim için kızıyorum.
bu cümleyi kurmak bile bişey zaten.
ve o bana kocaman gözleriyle bakıyor sadece
ve ben o an neye kızdığımdan bile emin olmuyorum.
sonra anlıyorum.
görüyorum,hissediyorum,kendimi ona açıyorum,o ana hazırlıyorum.
sonra anlıyorum,
öyle bir bağ ki bu
ölmekle kalmak arasında.
ben de bu arada kendimi onda kaybediyorum.
meydan okumak gibi,böyle sevmek.

helinin bir saçının telindemiydi anlamı
veya nefes alışında mıydı
tabi sert göğüs kafesinde de olabilirdi
helin nin anlamı bir yerindeyse soruları bin yerdeydi
helin kendi içini yiyip bitirdi oysa ne kadar halledilebilir şeyler
helin mükemmelliyetçi olduğunun yeni farkına vardı
kendiyle çelişti
bir insan kendi yaptıklarında bu kadar hataya yer bırakmazken
hata yaptığında kendi canını acıtırken
nasıl da diğer herkese karşı böyleydi
helin
attığı bir adımda
anlamını aradı bugün
güldü elini dolaştırdı suratında
ve anladı
helinin kendiyle tanışması gerekti.
18 yaşında henüz çok geç olmamışken.
adını yüksek sesle söylemesi gerekti.
helin helin helin merhaba.

"so, if you want something
and you call, call
then i'll come running
to fight, and i'll be at your door
when there's something worth running for

when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point trying to change it"

herkesi herşeyi tutup "özür dilerim ama birazcık durabilir misiniz" demek istiyorum. Lütfen azıcık durun da ben yetişebileyim kendime. Kendime bir çeki düzen veriyim, nefesimi dinliyim bir, sonra söz herşeye yetişicem herşeyi halledicem-demek isterdim. Herkesin de hıhı tamam hemen ne demek haydi arkadaşlar duruyoruz! diyip durmalarını. Tabii dünyanın tanımı da "durmayı" tamamen inkar ediyor. O zaman saklansam azıcık? Yani böyle herkes yokluğumu farketmeden ben halledip çıksam. Nasıl olur?
Denmiş ki gez,oku,öğren,harekte geç.
Denmiş ki dünya insanı ol.
Denmiş ki rahatla,sev,açıl,çekinme,korkma.
Ama benim üstümdeki ağı daha yırtamadım,lütfen bekleyin azıcık.
Ben yetişicem size.
Kendime sesleniyorum: Yardım et kendine,zamanın azalıyor.
Rahat olmak isterdim,rahatlamak isterdim.

"ben böyle yürek görmedim böyle sevgi
şimdi çocuk büyümekte günbegün
bütün hüzünleri okşadı birer birer
gizli bir ümide sarılarak biraz küskün
bir çocuk sevdim uzaklarda
bir elinde yarın öbür elinde dün
erken ihtiyarlamaktan sanki biraz üzgün
dünyanın haline bakıp güldü geçti."

"yapmam gereken o kadar çok şey varki!" diyorum sürekli. Bu tembelliğin gerçek tanımı. Ve bu benim. Hayır ders çalışmaktan falan bahsetmiyorum. Ders çalışmak benim sevdiğim bir eylemdir kimi zaman nefret ediyor gibi gözüksem de kağıdı, kalemi, okulu özlerim ben. AMA konu keşke ders çalışmak olsaydı.
ÇOK okumam lazım
daha çok daha çok daha çok..
ÇOK öğrenmem lazım
öğrendiklerimi unutmamam lazım
izlemem lazım, görmem lazım
dillere hakim olmam lazım
kendime güvenmem lazım
ders çalışmakla bitseydi herşey ben küçük dünyalı bi insan olurdum.
farkındalık mutsuzluğu doğurur denmişti bir yerlerde. Gerçekten benim durumum bu. Küçük dünyalı olmaktansa mutsuzluğu tercih ederim. Önce bu temebellikten kurtulmam lazım buna değmesi için.
ÇOK kızıyorum kendime
yapmam gereken o kadar çok şey varki.
ortalama bi insan olmamak arzusuyla yanan her bedene gitsin bu yazım.